Tussentijd

mei 31, 2013 in Inspiratie

Tussentijd

 Soms heb je tijd tussen twee dingen in. Tussen twee banen, tussen twee afspraken, tussen twee opdrachten, tussen twee projecten en ga zo maar door. Het is een vreemd soort tijd. Het ene is afgerond maar het andere is nog niet begonnen. Het is een tijd zonder doel, zonder richting. Tenminste als het lukt om die tussentijd niet onmiddellijk vol te plannen. Vaak is die neiging er wel. Immers zonder doel lijkt tijd een beetje zinloos. Dan heb je het idee dat je je tijd verdoet. Vaak wordt die tijd dan ook snel gevuld met plannen maken, doelen stellen, sms’n, twitteren, gamen, tv kijken… Zodat er in ieder geval het idee is dat de tijd ‘nuttig’ wordt gemaakt.

Maar eigenlijk is de uitspraak ‘je tijd verdoen’ een vreemde uitspraak. Het suggereert dat de tijd ergens op gericht is. Maar tijd op zichzelf is niets. Tijd is een constructie. Een bedachte orde van de dag, van de maand of van het jaar.

Het woord ‘tijd’ komt dan ook van het griekse woord daiesthai wat verdelen betekent. De grondbetekenis van tijd is dus indelen. Het indelen van het leven. Door de kloktijd hebben we grip op het leven. Kunnen we de dag, de week, de maand, het jaar, het leven indelen. Maar we kunnen nog zoveel indelen, vaak blijkt hetgeen er net niet in te passen. De afspraak loopt uit, we verslapen ons of de trein heeft vertraging.  Het leven wordt weliswaar ingedeeld maar nietbepaald door de tijd. Het leven gaat voorbij de tijd.

In die ruimte voor bij de tijd is het mogelijk om een ervaring op te doen van tijdloosheid. Niet alleen op vrije dagen waarop er alle ruimte is om te luieren maar juist ook op gewone dagen.  En wel in de ‘tussentijd’. Tussen twee afspraken, tussen het opstaan en het aankleden, tussen het ontbijt en het dichttrekken van de deur, tussen het ene en het andere. Tussentijd is als het ware een soort van niemandsland. Er is geen plan, geen eigenaar van de tijd, er is even niets, zelfs geen tijd – je bent immers even tussen de tijd.

Om dat tussen werkelijk te ervaren moet je ervoor waken het niet onmiddellijk op te vullen met nieuwe plannen of indelingen. Als dat lukt dan ontstaat er een opening, een opening naar het tijdloze. Misschien dat je dan even wegdroomt op een blauwe golvende zee of een grasveld met vergeet-me-nietjes. Of misschien neem je een rimpeling van je eigen huid waar die je eerder nog niet zag, hoor je de vleugels van een vogel zwiepen of ervaar je het kloppen van je eigen hart.

Tussentijd is dan helemaal geen verkwisting van kostbare minuten, uren of dagen maar een mogelijkheid om het werkelijke leven los van doelen, projecten en wat dies meer zij, te proeven en te voelen.

Onderstaand  het gedicht ‘Tussentijd’.

Tussentijd

van het een in het ander ren ik

terwijl ik ergens tussen

drijven wil

eendenkroos en twitter

mijn armen uitstrekken naar

de loosheid van de tijd

zwemmen voorbij

hetgeen nog wacht

tussen seconden en minuten

de eeuwigheid omarmen

sms en watervis

tussen de tijd

vliegt de vogel zijn vlucht

zucht, tussen de tijd

besta ik